Πρώτο μέρος

Δευτερο μέρος

Στην χώρα μας σήμερα υπάρχουν δύο είδη πολιτικών συζητήσεων: Αυτές που γίνονται δημόσια και αυτές που γίνονται κατ' ιδίαν. Στις δημόσιες συζητήσεις (τηλεόραση, ραδιόφωνο, κοινοβούλιο, δημοτικά συμβούλια) η πολιτική διαδικασία φαίνεται να είναι απόλυτα φυσιολογική και να λαμβάνει χώρα ανάμεσα σε ανταγωνιζόμενα πολιτικά κόμματα. Όμως, στις ιδιωτικές συζητήσεις (όπως αυτές που γίνονται μέσα στα σπίτια ή στο τοπικό καφενείο), η πολιτική διαδικασία φαίνεται να είναι κάτι τελείως αποκομμένο από την πραγματικότητα. Οι πολιτικοί αντιπρόσωποί μας, θεωρούνται "φυσιολογικοί άνθρωποι" στις δημόσιες συζητήσεις αλλά αντιμετωπίζονται σαν "αυτοί που ήρθαν απ' τον πλανήτη Άρη" όταν συνομιλούμε με τους φίλους μας. Οι πολίτες έχουν χάσει την εμπιστοσύνη τους στα πολιτικά κόμματα που υποτίθεται πως τους αντιπροσωπεύουν! Οι εκλογές μπορεί να έρχονται και να φεύγουν τόσο σε εθνικό όσο και σε τοπικό επίπεδο αλλά η εντύπωση παραμένει ίδια ανάμεσα στους κοινούς ανθρώπους: Η ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ ΣΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΤΗΣ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΥΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΕΧΕΙ ΧΑΘΕΙ!

Οι δανειστές της υπό πτώχευση Ελληνικής κυβέρνησης απαιτούν εδώ και δύο χρόνια να γίνουν ιδιωτικοποιήσεις Δημοσίων Οργανισμών. Τα κόμματα του πολιτικού κατεστημένου ποτέ τις τελευταίες δεκαετίες δεν θέλησαν από δική τους πρωτοβουλία να κάνουν ιδιωτικοποιήσεις ούτε ποτέ συζήτησαν τα ενδεχόμενα οφέλη και τώρα εμφανίζονται να «τραινάρουν» την κατάσταση γιά να κάνουν τελικά κάτι όχι γιατί αυτό θα οφελήσει τον ελληνικό λαό αλλά γιατί τους το επιβάλλουν «άλλοι». Ας δούμε λοιπόν ψύχραιμα τους λόγους γιά τους οποίους γίνεται μιά ιδιωτικοποίηση σε οποιαδήποτε χώρα του κόσμου.
• Το κρατικό μονοπώλιο αναγκάζεται να γίνει μιά ιδιωτική εταιρεία που παλεύει με τις ανταγωνίστριες εταιρείες γιά το χρήμα του πελάτη. Η υπηρεσία (ή το προϊόν) που ο πρώην κρατικός οργανισμός πουλάει γίνεται τώρα φθηνότερη (ή/και καλύτερης ποιότητας) και έτσι προκύπτει πολύ μεγάλο συνολικό όφελος γιά την οικονομία.

Μία από τίς τέσσερεις λειτουργίες τού χρήματος είναι σάν «μέσον ανταλλαγής». Οι άλλες λειτουργίες του είναι σάν «αποθήκευση αξίας», σάν «μονάδα αναφοράς» καί σάν «βάση καταμέτρησης μελλοντικών πληρωμών». Στήν παρακάτω πολύ σύντομη ανάλυση θά εξετάσουμε τήν κύρια λειτουργία τού χρήματος που είναι σάν ένα μέσον πού διευκολύνει τίς ανταλλαγές αγαθών καί υπηρεσιών καί πώς αυτό ενδεχομένως συσχετίζεται μέ τήν ηθική καί τήν ελευθερία.
Σέ μιά ελεύθερη κοινωνία, εισόδημα αποκτάται μέ τό νά υπηρετούμε ή νά προσφέρουμε ευχαρίστηση σέ έναν συνάνθρωπό μας. Σού κλαδεύω τόν κήπο, σού επισκευάζω τήν οροφή τού σπιτιού ή διδάσκω στά παιδιά σου μαθηματικά. Σέ αντάλλαγμα μού δίνεις ευρώ (παλιότερα δραχμες). Μπορούμε νά θεωρήσουμε τά ευρώ σάν «πιστοποιητικά απόδοσης». Έχοντας στό χέρι αυτά τά πιστοποιητικά απόδοσης (τά ευρώ), πηγαίνω στόν παντοπώλη τής γειτονιάς μου καί τού ζητώ νά μού δώση τρία κιλά πατάτες, δύο κιλά ρύζι καί ένα κιλό λάδι πού τά έχουν παραγάγει κάποιοι άλλοι συνάνθρωποί μου. Στήν πραγματικότητα ο παντοπώλης μού λέει: «Απαιτείς κάτι πού έχει παραχθει από κάποιον συνάνθρωπό σου. Ζητάς από τόν συνάνθρωπό σου (τόν παραγωγό τής πατάτας, τού ρυζιού, τού λαδιού) νά σέ υπηρετήσει. Αλλά εσύ τόν έχεις υπηρετήσει;». Τότε εγώ λέω:

Ένα από τα βασικώτερα μηνύματα της οικολογίας είναι η διατήρηση όλων των φυτικών και ζωϊκών ειδών (διατήρηση του πολυσχιδούς των εμβίων όντων γιά την ισορροπία της φύσης). Ανάμεσα στα έμβια όντα προεξάρχουσα θέση καταλαμβάνουν τα διάφορα είδη ανθρώπου που είναι γνωστά ώς εθνη-λαοί και έχουν σαν διακριτικά γνωρίσματα την γλώσσα, τα ήθη-έθιμα, τον πολιτισμό, την θρησκεία, τις παραδόσεις, την νοοτροπία, τις τέχνες, τα γράμματα και όλα αυτά που με μία λέξη ονομάζουμε «κουλτούρα» του λαού. Η πραγματική οικολογία επιθυμεί την διατήρηση του «κόνδωρα των Άνδεων» ή της «τίγρης των Ινδιών» αλλά με το ίδιο σκεπτικό επιθυμεί και την διατήρηση του έμβιου ανθρώπινου είδους που λέγεται «Έλληνας» ή «Ρώσος» ή «Αιθίοπας». Αυτή όμως είναι και μιά βασική επιδίωξη του πατριωτισμού: Η διατήρηση του έμβιου είδους που λέγεται «Έλληνας» ή «Ρώσος» ή «Αιθίοπας» και που εκφράζεται μέσα από την διατήρηση της πνευματικής ιδιομορφίας γνωστής με μιά λέξη σαν «κουλτούρας».
 

Πολύς λόγος γίνεται τελευταία γιά επιθυμία-απαίτηση της Τρόϊκα να μειωθεί ο κατώτατος μισθός και να καταργηθούν ο 13ος και 14ος μισθός στον ιδιωτικό τομέα. Ας δούμε τι έχει να μας πει γι’ αυτά η οικονομική επιστήμη αλλά και η κοινή λογική.
Σε κάθε οικονομία και ανά πάσα στιγμή ο κατώτατος προσφερόμενος μισθός από την «αγορά» καθορίζεται από την τομή των καμπυλών προσφοράς και ζήτησης ανειδίκευτης εργασίας και είναι κάτι που συνεχώς μεταβάλλεται. Έτσι μπορεί σήμερα στην χώρα μας η τομή προσφοράς και ζήτησης ανειδίκευτης εργασίας να είναι στα 550 €/μήνα αλλά του χρόνου λόγω αύξησης της ανεργίας (ή/και μείωσης των προσφερόμενων ευκαιριών) η τιμή ισορροπίας να πάει στα 450 €/μήνα. Όταν λοιπόν οι νομοθέτες ορίζουν κατώτατο μισθό πάνω (ή πολύ πάνω) από το ελεύθερα κειμενόμενο όριο, αυτό αποθαρρύνει τους πιθανούς εργοδότες από την πρόσληψη προσωπικού και άρα «δημιουργεί ανεργία».

Πολλοί στην χώρα μας πιστεύουν ότι η λειτουργία δημόσιων έργων από ιδιώτες είναι μειονεκτική και άδικη σαν μέθοδος. Ας δούμε εν συντομία τι πράγματι συμβαίνει. Κατ’ αρχήν αυτοχρηματοδότηση σημαίνει ότι το κράτος παραχωρεί μία έκταση ελεύθερη υποχρεώσεων (απαλλοτριώσεις, περιβαλλοντικές άδειες κλπ) σε μία ιδιωτική εταιρεία (μεμονωμένη ή σε κοινοπραξία πολλών εταιρειών) γιά να κατασκευάσει και να λειτουργήσει με κίνητρο το κέρδος ένα δημόσιο έργο γιά μία μακρά χρονική περίοδο (π.χ. τριάντα ή πενήντα ή εκατό χρόνια). Το δημόσιο έργο πρέπει να είναι τέτοιας φύσης ώστε να είναι δυνατή η είσπραξη εσόδων από τους χρήστες του (π.χ.  Εθνικές Οδοί, Γέφυρες, Βιολογικοί Καθαρισμοί κλπ). Τα πλεονεκτήματα της μεθόδου λοιπόν είναι:
 

Τα τελευταία δύο χρόνια ακούγεται πολύ συχνά από επίσημα ή ανεπίσημα χείλη η φράση: "Παραχωρήσαμε εθνική κυριαρχία" ή κάτι παρόμοιο υπονοώντας πως το να δέχεται εντολές από τρίτους η εκλεγμένη κυβέρνηση του ελληνικού λαού ως προς το πως θα χειριστεί το δημόσιο χρήμα σημαίνει απώλεια εθνικής κυριαρχίας. Αυτό παρουσιάζεται σαν ένα "αναγκαίο κακό" που θα πρέπει να λήξει το δυνατόν συντομώτερο.
Πράγματι το να δέχεται το υπουργείο οικονομικών εντολές από ξένους τεχνοκράτες γιά το πόσο θα μειώσει τα έξοδα ή γιά το ποιές φορολογικές διατάξεις θα ψηφίσει συνιστά μιάς μορφής παραχώρηση εθνικής κυριαρχίας. Όμως αυτή η απώλεια εθνικής κυριαρχίας είναι σταγόνα στον ωκεανό μπροστά στην παραχώρηση της εθνικής κυριαρχίας που έχει κάνει το ίδιο το πολιτικό κατεστημένο ενσυνείδητα, κατ' επανάληψη και ερήμην του ελληνικού λαού τα τελευταία είκοσι χρόνια με τις παρακάτω πράξεις, παραλείψεις ή αποσιωπήσεις του:

Η πτώχευση της ελληνικής κυβέρνησης έχει αναμφίβολα πολλές δυσάρεστες συνέπειες που βιώνει ήδη ο καθένας μας στην ζωή του. Επειδή όμως, όπως είχαν πεί οι αρχαίοι πρόγονοί μας, «ουδέν κακόν αμιγές καλού» (κάθε κακό περιέχει και κάτι καλό), ας δούμε και μερικές απρόβλεπτες αλλά θετικές παρενέργειες της πτώχευσης.
1) Το πολιτικό κατεστημένο εφεξής χάνει την δυνατότητα να διορίζει πολιτικούς πελάτες στον ευρύτερο δημόσιο τομέα (υπουργεία, δημόσιοι οργανισμοί, δήμοι, περιφέρειες, ΜΚΟ, ημικρατικές ΔΕΚΟ).

Όταν μιά κυβέρνηση πτωχεύει, το νόμισμά της υποτιμάται και έτσι αυτόματα η παραγωγικότητα της οικονομίας αυξάνεται (αφού τα μεροκάματα, οι τοπικές υπηρεσίες και τοπικά προϊόντα γίνονται φθηνότερα ως προς τον υπόλοιπο κόσμο). Στην περίπτωση της Ελληνικής χρεωκοπίας και επειδή η κυβέρνηση δεν έχει το δικό της νόμισμα, όλοι ομιλούν γιά «εσωτερική υποτίμηση». Έχουν όμως περάσει δύο χρόνια σε πλήρη οικονομική ύφεση αλλά πάρα πολλές τιμές δεν δείχνουν να πέφτουν. Τελικά τι πρόκειται να συμβεί, πότε και ποιές τιμές θα πέσουν;
Άς δούμε τι προβλέπει η στάνταρντ οικονομική θεωρία (αλλά και η κοινή λογική). 
 

Η κυβέρνηση και τα αφεντικά της στις Βρυξέλλες θέλουν να αυξηθούν τα φορολογικά έσοδα του Ελληνικού «Κράτους» (ή κατ’ άλλους τωρινής νοτιοανατολικής επαρχίας της Ευρωζώνης). Στην προσπάθειά τους αυτή, τα τελευταία δύο χρόνια αυξάνουν ραγδαία τους κάθε είδους φορολογικούς συντελεστές και επιβαρύνσεις στην ατομική εργασία, στα κέρδη των εταιρειών και στην ακίνητη περιουσία. Παρ’ όλα αυτά, τα συνολικά φορολογικά έσοδα  δείχνουν να μειώνονται. Τι συμβαίνει και τι φταίει;
Οι κυβερνήσεις επιβάλουν αυξημένους φόρους στον καπνό γιά να μειωθεί η κατανάλωση καπνού και όχι γιά να αυξηθεί. Η τροχαία επιβάλει εξοντωτικά πρόστιμα γιά υπερβολική ταχύτητα στους δρόμους γιά να αποθαρρύνει τους «τρεχαλάκηδες» και όχι γιά να ωθήσει τους οδηγούς να τρέχουν με μεγαλύτερη ταχύτητα.

Η διαδικασία πτώχευσης της ελληνικής κυβέρνησης κλείνει τον Οκτώβριο του 2011 τα δύο χρόνια της. Σημάδια ανάκαμψης γιά την ώρα τουλάχιστον δεν φαίνονται πουθενά. Είναι αυτό το διάστημα παραμονής δύο ετών στο τούνελ της ύφεσης φυσιολογικό ή μήπως αποτελεί μία πρωτιά; Και αν είναι πρωτιά, που μπορεί να οφείλεται;
Τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια έγιναν στάσεις πληρωμών από διάφορες κυβερνήσεις. Σε όλες όμως τις περιπτώσεις η οικονομία της αντίστοιχης χώρας είχε ανακάμψει μέσα σε ένα το πολύ δύο χρόνια. Ας δούμε τα πιό χαρακτηριστικά παραδείγματα: 
 

Το τελευταίο διάστημα το ευρωπαϊκό και το ελληνικό πολιτικό κατεστημένο λανσάρει την ιδέα των ευρωομολόγων σαν την μόνη οριστική λύση στα προβλήματα δυσκολίας αποπληρωμής των χρεών πολλών κυβερνήσεων της ευρωζώνης. Επειδή το ίδιο πολιτικό κατεστημένο είναι αυτό που μας υποσχόταν παντοτεινή οικονομική ευημερία μέσα στο Μάαστριχτ και μέσα στο ευρώ και κυρίως επειδή είμαστε σε κατάσταση χρεωκοπίας τα τελευταία δύο χρόνια χωρίς να φαίνεται φως από πουθενά, ας δούμε με πολύ λίγα λόγια τι είναι τα ευρωομόλογα και κατά πόσον αυτά θα ήταν δίκαια και ωφέλιμα.